Cosas que decir

Minder vaak dan een wekelijkse en gedwongen bijdrage, zal ik ook voortaan iets in het Nederlands te schrijven. Ik ben daarvoor gemotiveerd door mijn docente Annemieke die zei, letterlijk: “Ik vind het vooral interessant te zien wat een Argentijn boeiend vind in Nederland. De volgende stap is natuurlijk: in het Nederlands schrijven!” Daarom heb ik nu geen excuus. En dat komt goed uit want ik heb hét motief: wat ik meegemaakt heb bij de intensieve cursus bij het Instituut Regina Coeli.

Toen ik de mogelijkheid had om naar het Instituut Regina Coeli van Vucht te gaan dacht ik aan een persoonlijke uitdaging. Zou ik mijn verschrikkelijke uitspraak kunnen verbeteren? Sterker nog, zou ik er mijn zelfvertrouwen wat betreft de beheersing van de taal hervinden?

De bedoeling was minder het schriftelijke taalgebruik te ontwikkeling dan mijn mondelinge “vaardigheiden” te stimuleren. Dat zei ik tijdens de eerste afspraak een aantal maanden geleden -de wachtlijst is er tegenwoordig gemiddeld zes maanden.

Nu zou ik moeten zeggen: missie volbracht! Wat een leuke week! Het is kennelijk zo want van maandag tot vrijdag, van 8.20 tot 19.30 uur., was ik “gevangen” door vier fantastische docenten die gebruik maakten van een bijzonder methode. Dat is echt grote klasse!

Ik heb er toch die uitstekende week gekroond met het vergeten van mijn tas vol tof materiaal van het instituut. Dat kwam omdat ik heel ontroerd was tijdens het afscheid van mijn docenten en collega’s. Stom van mij, echt waar. He hele weekend had ik er spijt van! Gelukkig stuurden ze me de tas in een grote doos en hoewel ik de verzendpost op mij wilde nemen, was er geen sprake van, zeiden ze.

Na die gebeurtenis, ben ik er klaar voor om verder te gaan. Dankzij hen.

Alejandro Pintamalli Cosas curiosas Idiomas, Neerlandés, Regina Coeli